กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 37 นุ่งขาวไว้ทุกข์มุ่งสู่ราชสำนัก
“มี…มีคน…ใส่ร้าย…กองทัพตระกูลเซียว…” เขาเค้นแรงเฮือกสุดท้าย พูดถ้อยคำเหล่านี้ออกมาอย่างขาดห้วง ทุกคำเจือด้วยฟองเลือด
ยังไม่ทันสิ้นเสียง ร่างของเขาก็กระตุกอย่างแรง แขนตกลงอย่างไร้เรี่ยวแรง ห่อผ้าเปื้อนเลือดพลันร่วงลงมา เซียวจิ่นหลีรับไว้ได้อย่างมั่นคง
เซียวจิ่นหลีตวัดสายตาไปยังพ่อบ้านฝูที่ยืนนิ่งงันอยู่ข้าง ๆ น้ำเสียงชัดเจนเย็นเยียบ เปี่ยมด้วยอำนาจที่มิอาจโต้แย้ง “พ่อบ้านฝู! รีบตามหมอประจำจวนมา! เร็วเข้า! พาคนไปยังห้องอุ่นเรือนตะวันตก ใช้ยาที่ดีที่สุด ต้องรักษาชีวิตเขาไว้ให้ได้!”