กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 36 เลือดเปื้อนหน้าประตูจวนเซียว
เมื่อส่งของชิ้นสุดท้ายเสร็จ มู่หรงเช่อก็ผ่อนลมหายใจยาว ยกมือเช็ดเหงื่อที่ไม่มีอยู่จริงบนหน้าผาก ใบหน้าเผยรอยยิ้มโล่งอกเจือความภาคภูมิใจเล็กน้อย
“เรียบร้อย!” เขาร้องเบา ๆ อย่างตื่นเต้น ก่อนหันไปมองฉู่หยุนโม่ข้างกาย
ท่ามกลางพายุหิมะ ฉู่หยุนโม่ยังคงยืนหลังตรง ดวงตาใต้หน้ากากสำริดสงบนิ่งดุจสายน้ำ ราวกับการพาเขาวิ่งทั่วเมืองหลวงไปครึ่งเมืองเมื่อครู่เป็นเรื่องเล็กน้อย
มู่หรงเช่อเกาศีรษะ มองฉู่หยุนโม่ด้วยแววตาจริงใจ “เอ่อ...จอมยุทธ์ปิดหน้า คืนนี้ต้องขอบคุณท่านมากจริง ๆ! วันหน้าหากมีสิ่งใดให้ข้าช่วยมู่หรงเช่อได้ เชิญเอ่ยปากมาได้เลย!” เขาตบอกตนเอง ท่าทางองอาจเปี่ยมจิตใจของหนุ่มน้อย