กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 29 ดวงวิญญาณผู้ภักดีรอวันกลับ
ถ้อยคำของเซียวจิ่นหลีเปรียบดังหินร้อนที่ถูกโยนลงในแอ่งน้ำเย็นอันเงียบงัน แม้ระลอกคลื่นที่แผ่ออกมาจะเบาบาง แต่ก็ทำให้น้ำแข็งแห่งความสิ้นหวังที่บีบคั้นจนแทบหายใจไม่ออกเริ่มละลายลงจริง ๆ
ประกายดาวริบหรี่เรื่องผู้รอดชีวิตจากภูเขาหิมะนั้น แม้อยู่ห่างไกล แต่ก็เพียงพอจะเป็นแสงสว่างค้ำจุนร่างที่บอบช้ำให้เดินหน้าต่อไปในห้วงเวลามืดมนที่สุด
ฮูหยินผู้เฒ่าเอนกายอยู่บนตั่ง ใบหน้าซีดหม่นมีชีวิตชีวาขึ้นเล็กน้อยเพราะความหวังริบหรี่นี้ แต่สิ่งที่ฉายชัดยิ่งกว่าคือความเศร้าสร้อยและแน่วแน่ของผู้ที่มองทะลุโลกมนุษย์