เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 30 คลื่นใต้น้ำโหมกระหน่ำ
เซียวจิ่นหลีเดินไปส่งท่านน้าหลัวหมิงหย่วนถึงซุ้มประตูแขวนดอกไม้ ลมและหิมะนอกระเบียงพัดเอาความหนาวเย็นโถมใส่ทันที พลิ้วอาภรณ์ขาวบางของนาง
หลัวหมิงหย่วนหยุดฝีเท้า ใบหน้าผอมสง่าเต็มไปด้วยความกังวลและหนักอึ้งที่ไม่อาจคลี่คลาย เขามองหลานสาวตรงหน้า ผู้ซึ่งถูกบีบให้แบกรับทั้งตระกูลในชั่วข้ามคืน ใบหน้าซีดขาวราวหิมะแต่แววตาสงบนิ่งผิดธรรมดา หัวใจของเขาหนักอึ้งประหนึ่งถูกกดทับด้วยหินมหึมา
“หลีเอ๋อร์” น้ำเสียงของหลัวหมิงหย่วนแหบแห้งเป็นพิเศษเมื่อดังอยู่ท่ามกลางเสียงลม เขายกมือขึ้นหมายจะปัดหิมะที่เกาะอยู่ตรงปลายผมของหลานสาว แต่ปลายนิ้วกลับหยุดค้างกลางอากาศ
“เจ้า…ยังมีเรื่องต้องทำใช่หรือไม่?” สายตาของเขาเฉียบคม เปี่ยมด้วยความช่างสังเกตของบัณฑิต และความห่วงใยที่คนในครอบครัวไม่อาจเอ่ยออกมา