เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 9 คลื่นใต้น้ำใต้กลิ่นหมึก
แสงยามเช้าเพิ่งเริ่มส่อง เซียวจิ่นหลีมีต้นฉบับบนกระดาษไผ่จากเรือนต่าง ๆ วางกองเต็มโต๊ะแล้ว
นางหยิบแผ่นบนสุดขึ้นมาอย่างไม่ใส่ใจ ลายมือคดเคี้ยว เป็นถ้อยคำไร้เดียงสาที่เซียวจิ่นอ้ายเล่า แล้วเซียวจิ่นเยว่ช่วยเขียนให้ “ท่านพ่อสัญญาว่าจะเอาลูกม้าตัวเล็กมาให้ข้า แต่ทุกครั้งที่กลับมาก็ลืม ท่านแม่บอกว่าเป็นเพราะท่านพ่อต้องจำเรื่องต่าง ๆ มากเกินไป…”
ปลายนิ้วของนางสั่นเล็กน้อย ก่อนเปิดหน้าถัดไป เป็นเรื่องของแม่นมจ้าว “น้องชายผู้น่าสงสารของข้าเข้ากองทัพตอนอายุสิบหก ปีแรกส่งจดหมายกลับบ้านมาฉบับหนึ่ง บอกว่าทางกองทัพแจกเกือกคู่ใหม่ให้ ปีที่สองฝากคำกลับมาเพียงประโยคเดียวว่า ‘พี่หญิงรักษาตัวด้วย’ ปีที่สาม…สิ่งที่ส่งกลับมาคือป้ายเอวเปื้อนเลือดชิ้นหนึ่ง”
หยดน้ำตาร่วงกระทบกระดาษ ซึมกลบอักษรสองคำว่า ‘ป้ายเอว’