กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 8 ใช้พู่กันเป็นอาวุธ
ราตรีมาเยือน แสงเทียนในห้องหนังสือไหวระริก ส่องร่างเซียวจิ่นหลีที่ก้มหน้าเขียนอย่างรวดเร็ว ปลายพู่กันขนหมาป่าครูดกระดาษเซวียนดังซ่า ๆ หมึกไหลแผ่ลงบนกระดาษราวสายน้ำเคลื่อนคล้อย
นางเขียนถึงลมและหิมะที่ด่านชายแดน เขียนถึงนิ้วมือของเหล่าทหารที่แตกเพราะความหนาว เขียนถึงความโหดร้ายในสนามรบที่เลือดเนื้อปลิวว่อน และเขียนถึงจดหมายจากบ้านที่ไม่มีวันได้รับคำตอบ
“คุณหนู ถึงเวลารับมื้อเย็นแล้วเจ้าค่ะ”
เสียงของเซี่ยเหอดังมาจากนอกประตู เซียวจิ่นหลีจึงเพิ่งรู้ว่าฟ้ามืดแล้ว นางนวดข้อมือที่ปวดเมื่อย พลางเงยหน้ามองนอกหน้าต่าง แสงสนธยาหม่นทึบ ต้นไห่ถังในลานไหวเอนเบา ๆ ตามสายลม คล้ายกำลังทอดถอนใจอย่างไร้เสียง