เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 228 ข้าเป็นจอมวิปริตงั้นหรือ?
เสียงที่จู่ๆ ก็ดังขึ้นจากส่วนลึกของทะเลจิตจักรพรรดิหยวน ลอยๆ เย็นยะเยือก เหมือนซึมเข้ามาจากนอกมิติเวลาอันไร้สิ้นสุด ให้ความรู้สึกชวนอึดอัด
จิตใจจักรพรรดิหยวนสะดุ้งวาบ พลังแห่งเนตรจักรพรรดิอวี้เทียนทำงานขึ้นมาตามสัญชาตญาณ แต่กลับไม่เจอสิ่งผิดปกติเกาะติดอยู่เลย
“ใคร?!”
เขาคำรามในใจ ความระแวงพุ่งขึ้นถึงขีดสุดแล้ว
“ตอนนั้นเจ้าใช้เรือเล็กผุๆ ลำนั้นของเจ้า เผาต้นกำเนิดสร้างสรรค์อันน่าสมเพชแค่นิดเดียวนั่น แล้วลนลานข้ามวิหารร้างไปแห่งหนึ่ง ถ้าไม่ใช่เพราะข้ายกมือปล่อยเจ้าไป เจ้าคิดจริงๆ หรือว่า…ตัวเองจะรอดออกมาได้ทั้งตัว?”
เสียงประหลาดนั้นพูดเรื่อยๆ ไม่รีบไม่ร้อน มีแววล้อเล่นกับความไกลโพ้นเหมือนกำลังย้อนความหลัง
'วิหารร้าง!'
จักรพรรดิหยวนนึกออกทันทีถึงวิหารยักษ์สีเทาแห่งนั้นที่ตายเงียบ เต็มไปด้วยโซ่ตรวนแห่งระเบียบและซากอสูรยักษ์ ซึ่งครั้งนั้นเขาขับเรือเสวียนหวงบุกเข้าไปในส่วนลึกของเส้นทางแห่งความว่างเปล่า