เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ตั้งแต่สัมผัสคัมภีร์ลับแสงขั้วฟ้า มาจนถึงการสืบทอดมรดกวิชาของจักรพรรดิสุริยัน สุดท้ายคือการพินิจหยั่งรู้ด้วยตนเอง รู้แจ้งลำดับกาลของตะวันจันทรา สัจธรรมแห่งสังสารวัฏที่กำเนิดและดับสูญ หลุดพ้นจากพันธนาการของมรรคยุทธ์ และก้าวเข้าสู่หนทางที่แท้จริงแห่งวิวัฒนาการชีวิต...”
“ล้วนแล้วแต่ผ่านมาเช่นนี้”
“ทว่า ก็เพราะราบรื่นเกินไปนี่แหละ ไม่เคยพบเจออุปสรรคใดๆ จึงทำให้เราติดขัดอยู่ที่ครึ่งก้าวสุดท้ายนั้น”
ตุ้นอีเข้าใจแล้ว “ดังนั้น...เจ้าไม่ได้อยู่ในเกมศิลาจารึกสวรรค์เลย! เจ้าเป็นผู้ข้ามโลกจริงๆ ด้วย!”
ลู่เฉินไม่ได้สนใจเรื่องต้นตอ กล่าวต่อว่า
“สรุปคือ ในวันหนึ่งภายหลัง วิวัฒนาการชีวิตของเราได้บรรลุถึงขีดจำกัดของโลกมรรคายุทธ์แล้ว สิ่งมีชีวิตระดับมรรคาสวรรค์คือจุดสูงสุดของมัน ในโลกมรรคายุทธ์ไม่มีสิ่งใดให้เราเป็นแรงบันดาลใจ ให้เราครุ่นคิดได้อีกต่อไป”
“หากต้องการก้าวหน้าไปอีกขั้น ไม่ก็ต้องผลักดันโลกให้วิวัฒนาการ หรือไม่ก็ต้องออกไปหาโอกาสใหม่ๆ พบเห็นทิวทัศน์ในรูปแบบอื่น”