เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ต่อเรื่องนี้ ลู่เฉินเพียงแย้มยิ้มบางๆ จากนั้นจึงขยายภาพให้ใหญ่ขึ้น แล้วหยุดภาพไว้ที่ตัวลู่ซิงเหอผู้นี้
เมื่อเห็นสถานการณ์เช่นนี้ ตุ้นอีก็โกรธจนหัวเราะหึๆ ออกมาสองเสียง
“อะไรกัน หรือเจ้าคิดจะบอกว่าตนเองแอบยัดกายาเซียนให้ลู่ซิงเหอไปตอนสืบทอดมรดกกันล่ะ!?”
“ฮ่า... เจ้าคิดว่าข้าตาบอดหรืออย่างไร เรื่องแค่นี้ยังดูไม่ออกเชียวหรือ”
เป็นไปไม่ได้! ย่อมไม่มีทางเป็นไปได้อย่างแน่นอน!
อย่าว่าแต่เรื่องที่ดวงตาของตุ้นอีจะบอดหรือไม่บอดเลย เพียงอาศัยความเชื่อมโยงกับกายาเซียนที่พระองค์ได้รับมาจากการกลืนกินศิลาจารึกสวรรค์แล้วเข้ามาแทนที่ในตอนนั้น พระองค์ก็ไม่มีทางมองกายาเซียนผิดไปได้อย่างเด็ดขาด!
ยิ่งไปกว่านั้น สิ่งอย่างกายาเซียนนี้ ลำพังในฐานะตุ้นอีแห่งโลกบรรพกาล พระองค์ก็ไม่มีทางจำผิดเป็นอันขาด!
กายาเซียน...
“เห็นอยู่ชัดๆ ว่ายังคงอยู่บนร่างของเจ้า!”
“บนร่างของเจ้ามีกลิ่นอายของกายาเซียนอยู่ตลอดเวลา! จะไปอยู่บนร่างของลู่ซิงเหอได้อย่างไร”