เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ลู่เฉินกลับเอ่ยขึ้นว่า “ตุ้นอี ในฐานะที่เป็นหนึ่งเส้นทางรอดของสรรพชีวิตฟ้าดิน เจ้าช่างน่าทึ่งยิ่งนัก สามารถคว้าโอกาสไว้ได้ในทุกสถานการณ์ที่สิ้นหวัง”
“นี่คือข้อดีของเจ้า แต่... ก็เป็นจุดอ่อนที่ใหญ่ที่สุดของเจ้าเช่นกัน!”
“เจ้าคือตุ้นอีแห่งยุคบรรพกาล ตราบใดที่มีโอกาสเพียงเสี้ยวเดียวที่ทำให้ยุคบรรพกาลฟื้นคืนชีพ เจ้าจะต้องคว้ามันไว้แน่!”
“เพียงแค่เราใช้การฟื้นคืนชีพยุคบรรพกาลเป็นเหยื่อล่อ ให้เจ้าเห็นความหวัง เจ้าก็จะต้องกัดกินเบ็ดนั้นทีละก้าวอย่างแน่นอน!”
“ดังนั้น... เรื่องราวของเรา จึงเริ่มต้นขึ้นเช่นนี้เอง”
ลู่เฉินสะบัดมืออีกครา ฉากภาพก็เปลี่ยนมายังโลกมนุษย์ในอดีต หรือก็คือโลกดาวเคราะห์สีน้ำเงินในปัจจุบัน
บนดวงดาวสีครามแห่งนี้ จุดแสงอันสว่างไสวจุดหนึ่งกำลังกวักมือเรียกตุ้นอี
ฉากตรงหน้าเริ่มขยายใหญ่ขึ้นโดยมีจุดแสงนั้นเป็นศูนย์กลาง จนกระทั่งภาพหยุดนิ่งลงที่คฤหาสน์หลังหนึ่งในเมืองหลิงหยาง
“เจ้าคงอยากรู้มากว่า เหตุใดศิลาจารึกสวรรค์ในโลกมรรคายุทธ์จึงมีเพียงหนึ่งเดียว และเหตุใดมันถึงปรากฏขึ้นที่นั่น”
ลู่เฉินชี้ไปที่คฤหาสน์หลังนั้น “เราขุดมันมาจากที่นี่”