174

บทที่ 174 เหตุฉุกเฉินกลางทาง

“น่าจะเป็นลูกดิ้น เจ้าตัวเล็กคงเป็นเด็กที่ร่าเริงน่าดู”

มุมปากของถังหว่านแต้มรอยยิ้มสงบอ่อนโยน หลังตั้งครรภ์เข้าสู่เดือนที่สี่ บางครั้งเธอก็เริ่มสัมผัสได้ถึงการขยับเบาแสนเบาของลูก

เด็กในท้องยังเล็กเกินไป จะเรียกว่าเตะก็คงไม่ได้ ทำได้เพียงขยับเบา ๆ เท่านั้น อีกทั้งยังเกิดขึ้นน้อยครั้งมาก

ลู่หวยจิ่งถือว่าโชคดี ถึงได้สัมผัสมันพอดี

“มหัศจรรย์จริง ๆ”

ดวงตาสีเข้มของลู่หวยจิ่งเต็มไปด้วยความยินดี ปกติเขาไม่ค่อยยิ้ม พอยิ้มขึ้นมากลับดูซื่อ ๆ อย่างน่าขัน

อารมณ์ของถังหว่านดีขึ้นตามไปด้วย เธอยกนิ้วจิ้มหน้าผากเขาอย่างหมั่นไส้

“มัวอึ้งอะไรอยู่ หนาวจะตายแล้ว ห่มผ้าดี ๆ”