กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 392 สหาย เจ้าพูดช้าไปแล้ว
"ที่นี่คือหมู่บ้านของพวกเจ้าอย่างนั้นรึ"
ภายในแดนอเวจี มีเพียงถ้ำแห่งหนึ่งที่ไอหมอกค่อนข้างบางเบากว่าจุดอื่น ภายในนั้นมีชาวมารที่แก่ชรา อ่อนแอ ป่วยไข้ และพิการอยู่กระจัดกระจายไม่กี่ตน
เมื่อกวาดสายตามองไป อูยาจี้ซือแทบจะคิดว่าตนเองทะลุมิติมายังสังคมยุคดึกดำบรรพ์เสียแล้ว
ไฉนจึงยังมีชาวมารที่แม้แต่เสื้อผ้าเป็นชิ้นเป็นอันก็ไม่มี ถึงขั้นต้องนำใบไม้มาปกปิดร่างกายกันเล่า
ปฏิกิริยาแรกของชาวมารเหล่านี้เมื่อเห็นอูยาจี้ซือ ก็คือทั้งตื่นตระหนกทั้งหวาดกลัว ต่างพากันหดตัวถอยร่นกลับเข้าไปในส่วนลึกของถ้ำ
เด็กชายที่ชื่อจ้วงจ้วงกับนีนีผู้เป็นน้องสาว ดูแล้วยังพอจะมีความเป็นสมัยใหม่อยู่บ้าง อย่างน้อยบนร่างก็ยังสวมใส่เสื้อผ้า