กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 393 สวัสดี ผมคือลูกพี่ลูกน้องของเฉียนหลี่เถียวเถียว
กระดูกทั่วทั้งร่างของฉีเหิงซานซานซานถูกชนจนหักสะบั้นทั้งหมด
ทั้งร่างทรุดกองอ่อนปวกเปียกอยู่บนพื้น
ทั้งที่เป็นถึงนักรบยีนขั้นเจ็ดแล้วแท้ๆ ทว่ายามนี้เมื่อต้องเผชิญหน้ากับแพะมารตัวมหึมาสีดำทมิฬที่แผ่ประกายแสงสีเขียว เขากลับถูกพุ่งชนจนตายคาที่เสียอย่างนั้น
ช่างซวยจริงๆ ให้ตายเถอะ
เพิ่งจะกลับเข้าเกมมาแท้ๆ!
ฉีเหิงซานซานซานยังคิดจะหาสัตว์เลี้ยงดีๆ สักตัวให้กิลด์ของตนเองอยู่แท้ๆ นึกไม่ถึงว่าชั่วพริบตาเดียวจะถูกชนจนเละเทะถึงเพียงนี้
เขานอนหงายอยู่บนพื้น เลือดสดๆ ทะลักออกจากปากระลอกแล้วระลอกเล่า
ในธารโลหิตยังปะปนด้วยเศษเนื้อแหลกเหลว