กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 391 เติบโตมาในหมู่บ้านน่ะดีแล้ว
ม่านหมอกหนาทึบในส่วนลึกแลดูดำมืด ทว่าเมื่อมองในระยะประชิดกลับเป็นสีขาวจางๆ ณ จุดที่เด็กชายตัวน้อยมองเห็นได้ถนัดตา มีมือเหี่ยวแห้งคล้ำเขียวข้างหนึ่งยื่นทะลวงออกมา
เล็บสีดำสนิทอันแหลมคมบนมือนั้น กวัดแกว่งไปมาในอากาศอย่างรวดเร็ว
ส่งเสียงดังกึกกักแผ่วเบา
เด็กชายตัวน้อยรู้ดีว่า ขอเพียงถูกมือข้างนี้คว้าจับได้ เล็บเหล่านั้นจะเสียบแทงเข้าไปในเนื้อของตนทันที จากนั้นจะเกาะกระดูกของตนไว้แน่นแล้วลากเข้าไปกิน
อสูรมือยาวในม่านหมอกตนนี้ จนถึงบัดนี้คนในหมู่บ้านก็ยังไม่มีผู้ใดรู้แน่ชัดว่ามันมีรูปร่างหน้าตาเช่นไร