เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 144 ...พรุ่งนี้เราไปแต่งงานกัน
“ได้เลย”
ลู่เฉินลี่ชะงักงัน
คนตรงหน้าใช้นิ้วเกี่ยวคางเขาเบา ๆ ลมหายใจอุ่น ๆ ปัดผ่านแก้ม กลิ่นอายลมหายใจหอมราวกับกล้วยไม้
สีหน้าของเขาไม่เปลี่ยน ขนตายาวทอดต่ำเหลือบมองมา มุมปากมีรอยยิ้มจาง ๆ ท่วงท่าผ่อนคลายเกียจคร้าน ไฝน้ำตาใต้ตาราวกับถูกไอน้ำละลายจนกลืนไปกับรอยยิ้มในดวงตา
แก้วหูลู่เฉินลี่หึ่งไปชั่วขณะ ทั้งตัวเหมือนไร้น้ำหนักจนเคลิ้ม ๆ แล้วก็เบาหวิวราวกับร่วงลงไปในความฝันงดงาม
เขาไม่กล้ากะพริบตา ลมหายใจเบาที่สุด ขนตายาวแข็งค้าง กลัวเหลือเกินว่าถ้าขยับแม้เพียงนิด จะพบว่ามันเป็นแค่ภาพที่เขาจินตนาการขึ้นมา
ปลายนิ้วสั่นเบา ๆ ดวงตาดำสนิทที่เงยหน้ามองอยู่จ้องเขม็ง ในดวงตามีความไม่เชื่อที่ตั้งสติไม่ทันไปอีกนาน
เมียบอกว่า…พวกเขาจะแต่งงานกัน
ในห้องน้ำยังมีไอหมอกที่ยังไม่จางหาย ทุกสิ่งตรงหน้าถูกคลุมด้วยความพร่ามัว ไม่จริงจังเหมือนในความฝัน ล่องลอยเหนือจริง