เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 143 เก่งขนาดนี้เลยเหรอ?
ลู่เฉินลี่เดินอย่างช้า ๆ ราบเรียบ หลังกว้างแข็งแรงให้ความรู้สึกปลอดภัย
เสิ่นวั่งโจวโอบแขนทั้งสองรอบคอเขาไว้หลวม ๆ ลมหายใจอุ่น ๆ ไม่รู้ว่าตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ ระลอกแล้วระลอกเล่าปะทะต้นคอด้านหลังของเขา
น้ำหนักทั้งหมดของเขากดลงบนร่างของผู้ชายคนนั้น ไร้ความเกร็งแม้แต่น้อย ท่าทางเฉื่อยชาสบาย ๆ
อาจเพราะอยู่ใกล้กันเกินไป เสียงลมหายใจที่ยุ่งเหยิงของไอ้โรคจิตปนกับเสียงสั่นเล็ก ๆ นั้น เขาได้ยินเข้าหูหมดทุกเสียง
เสิ่นวั่งโจวหัวเราะเบา ๆ อย่างเกียจคร้าน ถามทั้งที่รู้คำตอบอยู่แล้ว “ผมหนักมากหรือ?”
“ไม่หนัก”
เสียงลู่เฉินลี่แหบพร่า เพราะรีบตอบคำพูดของเขา จึงยังปนลมหายใจที่ยุ่งเหยิงอยู่บ้าง เขากลืนน้ำลาย ลูกกระเดือกขยับ แล้วเสริมว่า “ผมแบกคุณได้ทั้งชีวิต”
ดวงตาสีอ่อนของเสิ่นวั่งโจวไหวระริกด้วยรอยยิ้ม เขาทอดสายตาลงมองปลายหูที่แดงเรื่อของอีกฝ่าย โน้มตัวลง ก้มศีรษะเล็กน้อย ริมฝีปากแทบจะเฉียดใบหูของเขา
“เก่งขนาดนี้เลยหรือ?”