เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 138 อดทนห้านาที
เสิ่นวั่งโจวเอียงหน้าอย่างไม่ใส่ใจ ริมฝีปากบางเย็นเฉียบเฉียดผ่านแก้มของเขา นิ้วมือที่กำคอเสื้อเขาคลายออกแล้วยืดตรง ผลักอีกฝ่ายให้ถอยห่าง
ผลลัพธ์ที่ไม่น่าแปลกใจเลย
เสิ่นวั่งโจวหันกลับไป เอาท้ายทอยพิงพนักโซฟาอย่างเกียจคร้าน ช้อนตามองไอ้โรคจิตที่อยู่เบื้องบนหรี่ตาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ย “ถ้าอดไม่ไหว ก็ห้ามเข้าห้องนอนฉัน”
“ผม…” ลู่เฉินลี่มองสีแดงฉ่ำที่ขยับแผ่วเบาเมื่อเขาเปิดปากด้วยดวงตาสีดำที่เหม่อลอย ลูกกระเดือกกลืนลงอย่างแรง ลมหายใจยิ่งยุ่งเหยิงหนักหน่วง คำที่อยู่ริมฝีปากหายวับไปในชั่วพริบตา
อดไม่ไหว
เขาอดไม่ไหว
ทุกเซลล์ในร่างกายของเขาต่างส่งเสียงโหยหาอยากครอบครองเขา
กลิ่นดอกพุดที่รัดรึงดวงวิญญาณของเขาพันรอบปลายจมูก ราวกับกลายเป็นเรียวมือนิ้วขาวผ่องที่ลูบไล้แก้มเขาและจูบริมฝีปากเขา
ฝ่ามือที่กดอยู่บนโซฟาอยู่ใกล้ขาเขาเหลือเกิน สัมผัสได้ราง ๆ ถึงไออุ่นจากร่างกายของอีกฝ่าย ไม่ใช่จินตนาการของเขา แต่เป็นตัวตนจริง ๆ ที่อยู่ตรงหน้า ถูกเขากอดโอบไว้หลวม ๆ