103

บทที่ 103 ของล้ำค่าที่ต้องฝากระบบ

ลั่วหลานดีใจจนกลั้นไม่อยู่ หลุดหัวเราะเบา ๆ ออกมา ก่อนจะรีบเงียบเสียงแล้วหันมองซ้ายขวา เมื่อเห็นว่าไม่มีใครจึงกอดของไว้แน่นแล้วปั่นจักรยานกลับบ้านอย่างรวดเร็ว

พอเข้ามาในลาน เธอก็เดินฉับ ๆ ราวกับจะบิน กลัวเหลือเกินว่าจะมีใครเห็นแล้วเข้ามาซักถาม แต่บางครั้งเรื่องมันก็ประจวบเหมาะเสียจริง ยิ่งกลัวอะไรยิ่งเจออย่างนั้น พอเธอเพิ่งเข้าไปถึงลานด้านใน ลูกสาวของแม่เฒ่าบ้านด้านใต้ก็เดินออกมาจากห้อง เจอเธอเข้าพอดี ผู้หญิงคนนี้คงนั่งฟังความเคลื่อนไหวอยู่ในห้องกระมัง

“อ้าว ลั่วหลาน ดึกดื่นขนาดนี้ไปไหนมาเหรอ?”