057

บทที่ 57 ความลับของโจวจวิ้นฮุ่ย

“เธอเป็นอะไรไป ใจลอยอยู่ได้?”

“ฉัน...ฉัน...”

ปีนี้โจวจวิ้นฟางเรียนอยู่ชั้นมัธยมปลายปีสาม เมื่อเผชิญกับสายตาของทุกคนก็เห็นได้ชัดว่าเธอลนลาน “ฉันอิ่มแล้ว ทุกคนกินกันต่อเถอะ”

เห็นชัดว่าเธอกำลังหลบเลี่ยงไม่ยอมพูด โจวจวิ้นฮุ่ยจึงไม่ได้ซักถามต่อหน้าพี่ชายกับพี่สะใภ้ หลังจากกินข้าว เก็บของ และถึงเวลาเข้านอนแล้ว เมื่อพี่น้องสองคนอยู่ด้วยกันตามลำพังในห้อง เธอจึงเอ่ยถามขึ้น

“พูดมา ตกลงเกิดอะไรขึ้น?”

“ฉัน...” โจวจวิ้นฟางทำท่าเหมือนคนเพิ่งก่อเรื่อง พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นแม่เดินมาจากอีกทาง จึงรีบส่งสายตาขอความช่วยเหลือ “แม่...”