ตอนที่ 48 ตรงใจพอดี

“เจ้า...เจ้า!” จ้าวซื่อถูกนางยั่วโมโหจนแทบหายใจไม่ทันและเป็นลมล้มพับ “นังสารเลว ข้าจะฉีกปากเจ้าเสีย!”

“เจ้าอยู่ห่างจากข้าหน่อย!” เวินเซี่ยงหว่านถอยหลังหนึ่งก้าว “ตอนเด็กข้าเคยถูกสุนัขกัด บัดนี้พอเห็นเจ้า ข้าก็กลัวแล้ว!”

ความหมายทั้งในคำพูดและนอกคำพูด ก็คือนางกำลังบอกว่าจ้าวซื่อเหมือนสุนัข

ครานี้จ้าวซื่อถูกยั่วโมโหเข้าอย่างจัง นางก้าวเท้าอย่างไม่มั่นคง ก่อนจะหงายหลังล้มลง

โจวซื่อกับเสี่ยวโจวซื่อสบตากัน ก่อนกล่าวเสียงดังว่า “โกรธจนคนตายแล้ว! โกรธจนคนตายจริง ๆ!”

เวินเซี่ยงหว่านเหลือบมองพวกนาง “จะใช้คำสาปคนอื่นก็ไม่ควรทำอย่างเปิดเผยโจ่งแจ้งเช่นนี้! เห็น ๆ อยู่ว่ายังมีชีวิตอยู่ดี เหตุใดจึงตายเสียแล้วเล่า?”