ตอนที่ 6 หน้าหนาจริงๆ

“เจ้าก็รู้จักประมาณตนดีนี่!” เวินเซี่ยงหว่านมองใบหน้าของเขา “ดูเหมือนว่าด้านซ้ายจะยุบลงไปเล็กน้อย” กล่าวจบ นางก็ถกแขนเสื้อขึ้น เตรียมจะเดินเข้าไปหาเวินเทียนสือ

เมื่อเวินเทียนสือเห็นดังนั้น เขาก็ตกใจจนร้อง “อ๊าก” แล้ววิ่งเข้าไปในห้อง

“เย่เอ๋อร์”

“ท่านแม่” เวินเย่เดินเข้ามา ดวงตาที่มองเวินเซี่ยงหว่านเต็มไปด้วยความเลื่อมใส “ท่านแม่ มีอะไรหรือ?”

“ใบหน้าของพี่เทียนสือไม่สมมาตร เจ้าไปช่วยเขาหน่อย”

อะไรกัน?

เมื่อคนตระกูลเวินได้ยินดังนั้น ต่างก็ชะงักงันไปครู่หนึ่ง จากนั้นจึงตะโกนเสียงดังว่า “เวินเซี่ยงหว่าน! เจ้าอยากลองฟังหรือไม่ว่าตนเองกำลังพูดอะไรอยู่?”