กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
ตอนที่ 113 เจ้ากินตับไตไส้พุยหมาจนโตหรืออย่างไร?
เฮอร์ไมโอนี่ในเวลานี้พูดไม่ออกบอกไม่ถูกถึงขีดสุด
นางยอมจำนนต่อตาแก่โรคจิตผู้นี้แล้วจริงๆ!
จวบจนบัดนี้ พวกเขาสองคนอยู่ร่วมกันมาเป็นเวลานานพอสมควร ถือได้ว่าเป็น “เพื่อนร่วมห้อง” ที่ผูกพันกันค่อนข้างลึกซึ้งแล้วมิใช่หรือ?
หากเป็นคนที่ไม่สนิทสนมกันสองคน จะระแวงซึ่งกันและกันก็แล้วไปเถิด
เหตุใดพอพวกเขาสองคนมาถึงขั้นนี้แล้ว ก็ยังมิอาจมอบความไว้วางใจให้แก่กันสักนิดเล่า?
มาถึงตอนนี้แล้ว คนผู้นี้กลับยังคงมโนบทละครสมคบคิดหนึ่งหมื่นตัวอักษรขึ้นมาเอง เพียงเพราะคำพูดเดียวหรือการกระทำหนึ่งของนาง
โรคขี้ระแวงระยะสุดท้าย ไร้ทางเยียวยาแล้วจริงๆ!
เฮอร์ไมโอนี่ไม่อยากอดทนอีกต่อไป นางกลอกตาบนใส่วงใหญ่เป็นพิเศษในทันใด