กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 145 สุญญพิสุทธิ์ทลายมายา
จางเอ้อร์โก่วมองไปรอบ ๆ นอกจากนักพรตหญิงน้อยที่กำลังรีบมาจากไกล ๆ แล้ว บริเวณนี้ก็ไม่มีใครอื่น
ทันใดนั้น จางเอ้อร์โก่วพลันรู้สึกถึงสายตาเคียดแค้นที่จับจ้องตน พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นเหลยหยางจื่อกำลังจ้องเขาเขม็งด้วยสีหน้าหม่นคล้ำ
จางเอ้อร์โก่วสะดุ้งวาบ พลันเข้าใจเรื่องราวขึ้นมา
ทำร้ายคนอย่าตบหน้า ด่าคนอย่าแฉจุดอ่อน ครั้งก่อนอสูรงูเขียวตัวนั้นด่าเหลยหยางจื่อว่าฝีมือไม่เอาไหน เพราะอสนีฝ่ามือของเหลยหยางจื่อหลายครั้งทำอะไรนางไม่ได้ คราวนี้ตนพูดเช่นเดียวกัน คงจี้ใจดำเหลยหยางจื่อเข้าแล้ว
“แค่ก ๆ~”
จางเอ้อร์โก่วแสร้งไอสองสามครั้ง จากนั้นก็กล่าวว่า