กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 85 ขั้นกลั่นปราณ
“ตึง!”
เสียงดังสนั่น จางเอ้อร์โก่วร่วงลงมาตรงปากถ้ำบนไหล่เขา
เส้นลมปราณที่มือทั้งสองข้างเพิ่งฟื้นดีขึ้นเพียงนิดเดียวกลับถูกแรงกระแทกจนฉีกขาดอีกครั้ง
ชั่วขณะนั้นจางเอ้อร์โก่วทั้งโศกทั้งแค้น นี่แหละคือความน่าเวทนาของการเป็นมดปลวก
จะถูกใครจับเชือดก็ได้ ไร้เรี่ยวแรงแม้แต่จะต่อต้าน
จางเอ้อร์โก่วยังรู้สึกราวกับตนเป็นคนโง่ คิดว่าซ่อนตัวได้มิดชิดแล้ว ที่ไหนได้อีกฝ่ายเห็นเขาอยู่ในสายตามานานแล้ว
เกรงว่าตอนเจ้าประหลาดนั่นมองเขาบำเพ็ญ คงมองเหมือนกำลังดูการแสดงลิงอยู่กระมัง
บาดแผลบนร่างกำเริบ ประกอบกับจิตใจที่ปั่นป่วนรุนแรง จางเอ้อร์โก่วกระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง ก่อนจะหมดสติไป