กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 84 ตักน้ำด้วยกระบุงสูญเปล่า
อากาศพลันเงียบสนิทราวกับความตาย
จางเอ้อร์โก่วรู้ว่าตนเตะหนักเกินไป ถึงกับไม่กลืนแม้แต่น้ำลาย
ตอนนั้นเอง จู่ ๆ ก็มีคนปรบมือขึ้นมา
ศิษย์หญิงอีกคนฝั่งตรงข้ามไม่รู้เกิดบ้าอะไรขึ้นมา จู่ ๆ ก็ปรบมือพลางตะโกนว่า
“เยี่ยมเลย เยี่ยมเลย เยี่ยมเลย…”
คราวนี้ศิษย์แซ่หลี่เสียสติไปโดยสิ้นเชิง
“ไปตายซะ ไอ้สารเลว!”
ศิษย์ชายแซ่หลี่สะบัดมือ แสงเย็นสายหนึ่งพลันวาบขึ้น
“เคร้ง!”