กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 42 สุสานใหญ่ปรากฏกลางทุ่งร้าง
นั่นก็ไม่ได้ นี่ก็ไม่ได้ สตรีหย่อนก้นลงนั่งกับพื้นอย่างแรง แล้วเริ่มขุ่นเคือง
“แม่นางเยว่เอ๋อร์…”
“อะไร!”
จางเอ้อร์โก่วเอ่ยเรียกเบา ๆ แต่สตรีกลับตวาดลั่น จนคานห้องแทบสั่นสะเทือน
“เอ่อ… พื้นเย็นนะ เจ้าขึ้นไปนั่งบนเตียงดีหรือไม่!”
“ฮึ! เจ้าคนหยาบคาย ไม่รู้จักเอาใจคนให้มีความสุขเลย!”
สตรีย้ายที่นั่งไปอีกแห่ง พลางทำปากยื่น จางเอ้อร์โก่วเองก็ไม่รู้จะพูดอะไร
หลังจากนั้นทั้งสองก็เงียบงันตลอดทั้งคืน นั่งสงบอยู่เช่นนั้น
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ประตูกระท่อมฟืนก็ถูกคนถีบเปิดดังปังอีกครั้ง