กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 4 กระดูกสุนัขดำ
จางเอ้อร์โก่วทรุดก้นลงนั่งกับพื้น ปากพึมพำไม่หยุดว่า
“ข้าฟันโดนมันแล้ว ข้าฟันโดนมันแล้ว...”
อันที่จริงจะโทษจางเอ้อร์โก่วก็ไม่ได้ คนปกติเจอเรื่องแบบนี้ล้วนมีปฏิกิริยาเช่นนี้ทั้งนั้น ทั้งที่ฟันมีดโดนหลังหนูขนเหลืองอย่างจังแล้ว มันกลับยังหนีไปได้
“ปีศาจหนู!”
“ต้องเป็นปีศาจหนูแน่!”
ผ่านไปครู่หนึ่งจางเอ้อร์โก่วจึงได้สติ ในใจมั่นใจว่าหนูตัวนี้ต้องกลายเป็นปีศาจแล้ว มิฉะนั้นมันจะวิ่งเร็วขนาดนั้นได้อย่างไร
แต่ถึงจะกลายเป็นปีศาจแล้วก็อย่าให้เขาเห็นอีกจะดีกว่า มันแอบกินเนื้อสุนัขของเขาไปตั้งมาก คราวหน้าเจอเมื่อไร เขาจะถลกหนังแล่เนื้อมันกินเสีย