เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 217 กฎระเบียบที่มองไม่เห็น
เช้าวันหยุดสุดสัปดาห์ แสงแดดกำลังดี
หลังจากผ่านกิจกรรมของผู้ใหญ่ที่แสนสุขสมและถึงใจไป อากาศโดยรอบก็อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความเกียจคร้านที่เปี่ยมสุข
เว่ยจื่อจินซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของหวังเสี่ยวเลี่ยงราวกับแมวตัวหนึ่ง
“วันนี้หลัวปี้เสิ่งเป็นเจ้ามือเลี้ยง บอกว่าเงินปันผลออกแล้ว เธอไม่ไปจริงๆ เหรอ?” หวังเสี่ยวเลี่ยงโอบกอดเธอไว้ ปลายคางเกยอยู่บนหน้าผากของเธอ
“ไปไม่ได้หรอก” เสียงของเว่ยจื่อจินติดความแหบพร่าเล็กน้อยจากการเพิ่งตื่นนอน “เฉินเสี่ยวอิงนัดไว้ตั้งแต่เมื่อวาน พวกเราสี่คนในหอพักบอกว่าไม่ได้รวมตัวกันนานแล้ว จะไปเดินเล่นแล้วกินข้าวเย็นด้วยกันน่ะ”
เธอถอนหายใจ “ครั้งนี้ต้องไป เธอพูดว่าถ้าปฏิเสธอีกคือดูถูกเธอนะ”
หวังเสี่ยวเลี่ยงคิดในใจว่าก็ดูถูกอยู่นั่นแหละ