เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 212 ฉันก็เป็นเหยื่อเหมือนกัน
พิธีเปิดร้านกาแฟซวงหยางล่าช้ากว่ากำหนดเดิมถึงหนึ่งเดือนครึ่งเต็ม ๆ
ในหนึ่งเดือนครึ่งนี้ ฟางตงซวี่รู้สึกว่าตัวเองแก่ขึ้นสิบปี
จากนักศึกษาผู้ประกอบการที่เต็มไปด้วยความฝัน กลายเป็นผู้คุมงานที่วัน ๆ จมอยู่ในไซต์ก่อสร้าง นักจัดซื้อที่คิดเล็กคิดน้อย และผู้สัมภาษณ์รับสมัครงานที่หัวหมุนไปหมด
ฉินไห่เทามาทุกวันก็จริง แต่ภารกิจหลักที่เขามาคือจับผิดและบ่น
“ตงซวี่ สีเคาน์เตอร์บาร์นี่ไม่ถูกเลย มันมืดเกินไป ไม่ดูหรูหราเอาซะเลย!”
“ขาเก้าอี้พวกนี้ทำไมเป็นเหล็ก? ไม่ได้บอกหรือว่าต้องเป็นไม้แท้?”
“รับสมัครงาน? สาวสวย ๆ ที่นายรับมาพวกนี้ไหวเหรอ? ดูทึ่ม ๆ ไม่มีความฉลาดแกมโกงเอาซะเลย”
สองคนทะเลาะกันเรื่องรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ พวกนี้ไม่รู้กี่ครั้ง ทุกครั้งที่ทะเลาะ ความโกรธและความวิตกในใจฟางตงซวี่ก็เพิ่มขึ้นอีกหนึ่งเสี้ยว แล้วสุยอี้หมิงล่ะ? เงาของสุยอี้หมิงก็ไม่เห็น
โทรไป เขาก็มักบอกว่ากำลังยุ่ง เขาต้องดูแลโครงการออกแบบสำคัญโครงการหนึ่งด้วยตัวเอง ต้องตามงานที่ไซต์ด้วยตนเอง นี่คือโครงการแรกที่เป็นของเขาเอง