เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 211 จนลมหายใจสุดท้ายที่ปลายมือ
ฟางตงซวี่รู้สึกราวกับว่าตอนนี้เขากำลังใช้ชีวิตอยู่ในนรก
นรกไม่ใช่ภูเขาดาบทะเลเพลิง ไม่ใช่กระทะน้ำมันที่ทรมานดวงจิต
นรกก็คือร้านกาแฟแห่งนี้ที่เขาลงมือเปิดมันขึ้นมาด้วยมือตัวเอง
การตกแต่งเป็นการออกแบบของสุยอี้หมิงเพื่อนสนิทที่เติบโตมาด้วยกัน ซึ่งโอ้อวดว่าอยู่ในระดับที่ได้รับรางวัล ภาพบนผนัง การจัดวางโต๊ะเก้าอี้ มุมของเคาน์เตอร์ ทุกจุดล้วนเปล่งประกายความรู้สึก “หรูหราเหนือระดับ”
ทว่าในเวลานี้ ความหรูหรานั้นกลับเหมือนฝ่ามือที่ฟาดลงมาบนใบหน้าของเขาอย่างแรง
บ่ายสามโมง ซึ่งควรจะเป็นเวลาที่ร้านกาแฟมีอัตราการเข้าใช้บริการค่อนข้างดี
กวาดสายตามองไปนอกจากนักศึกษาสองคนที่ฟุบหลับอยู่บนโต๊ะแล้ว ก็ไม่มีลูกค้าอีกเลย
ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นของกาแฟ ซึ่งตอนนี้เขาดมแล้วก็ไม่รู้สึกหอมหวานอีกต่อไป