กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 168 กลืนแมลงวันตัวเบ้อเริ่ม
คุยกับซัพพลายเออร์จบ ท้องฟ้าก็มืดสนิทแล้ว หกโมงกว่าแล้ว
หวังเสี่ยวเลี่ยงยืนอยู่ริมถนน สายรถตรงหน้าแทบจะหยุดนิ่ง ไฟท้ายสีแดงยาวบ้างสั้นบ้างเชื่อมต่อกันเป็นผืน มองไม่เห็นปลายทางเลย
ช่วงเวลานี้ ถนนทั้งเมืองกลายเป็นลานจอดรถแบ่งช่วงไปหมด เรียกรถแท็กซี่ก็มีแต่ทำให้ตัวเองหัวเสีย สู้ขึ้นรถไฟใต้ดินไม่ดีกว่า
อิทธิพลของชั่วโมงเร่งด่วนเย็นยังหลงเหลือ ในตู้โดยสารคนเบียดเสียดจนแทบไม่มีที่ให้วางเท้า หวังเสี่ยวเลี่ยงถูกฝูงชนพัดพาไป กว่าจะแย่งที่ตรงประตูรถให้พิงได้ก็แทบแย่