กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 167 ฉันทำอะไรเธอไม่ได้เลย
หวังเสี่ยวเลี่ยงเพิ่งเดินเข้าร้านหมายเลขหนึ่ง หลี่เฟิ่งเสียที่กำลังเดินไปมาระหว่างชั้นวางของตาไว เห็นเขาทันที รอยยิ้มบนใบหน้าสดใสมาก
“เถ้าแก่เนี้ยมาแล้ว! มากันเช้าเลย!”
“พี่หลี่มาเช้าเลย” หวังเสี่ยวเลี่ยงขานรับ สายตากวาดไปทั่วร้านอย่างรวดเร็ว
พนักงานอีก 2 คนก็เห็นเขา ต่างหยุดงานในมือ
“สวัสดี เถ้าแก่เนี้ย!”
“เถ้าแก่เนี้ย มาเช้าเลย!”
ความกระตือรือร้นขนาดนี้ ไม่เหมือนแต่ก่อนเลย
พอออกเงินเดือนแล้ว ก็ต่างกันจริง ๆ
เขาคุยสั้น ๆ 2-3 ประโยค แล้วหันไปร้านสาขาสอง