เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 162 ฉันเข้าใจแล้ว
อาหารมาเสิร์ฟและผ่านไปสิบกว่านาทีแล้ว
เจิงไห่เยี่ยนลุกขึ้นยืน แล้วขยับขวดเหล้าขาวกับน้ำส้มผลไม้ที่วางอยู่ใกล้ ๆ เข้ามาใกล้ตัวมากขึ้น
เธอรินเหล้าขาวใส่แก้วเปล่าตรงหน้าหวังเสี่ยวเลี่ยงและเว่ยจื่อจินก่อน จากนั้นจึงเปลี่ยนเป็นแก้วใบใหญ่ให้โจวเฉียงกับหลี่หลานเซียงแล้วรินเครื่องดื่มจนเต็ม
“พวกเราผู้หญิง ไม่เอาเรื่องคะยั้นคะยอให้ดื่มหรอกนะ” เจิงไห่เยี่ยนวางขวดลง ท่าทางดูสบาย ๆ “อยากดื่มก็ดื่ม ไม่อยากดื่มก็ไม่ต้องฝืนใจกัน สำหรับตัวฉันเอง เวลาไม่อยากดื่ม ใครมาคะยั้นคะยอก็ไม่มีประโยชน์ แต่ถ้าอยากดื่ม ฉันจะรินเอง”
พอพูดจบ เว่ยจื่อจินกับหลี่หลานเซียงก็รู้สึกเหมือนเจอคนที่เข้าใจกันทันที
“ใช่เลย! เกลียดที่สุดพวกธรรมเนียมบนโต๊ะเหล้าแบบนั้น”
“ไห่เยี่ยนพูดถูก! ฉันก็เหมือนกัน”
เจิงไห่เยี่ยนถือแก้วเหล้าของตัวเองหันไปทางหวังเสี่ยวเลี่ยง