กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 70 กินมื้อหนึ่ง ก็เหลือน้อยลงหนึ่งมื้อ
ทั้งสี่คนต่างหิวแล้ว
หลี่หลานเซียงคีบเกี๊ยวทอดซิกเนเจอร์ของหอหงปินคำหนึ่งเข้าปาก แล้วหลับตาลงอย่างพึงพอใจ
“อาหารของหอหงปินพวกเรายังอร่อยที่สุด”
หวังเสี่ยวเลี่ยงรู้สึกว่าคำพูดนี้มีอะไรให้น่าคิด
พวกเรา?
คำว่า “พวกเรา” ที่ใช้นี้ ช่างผิดปกติอยู่สักหน่อย
เขาหันไปมองโจวเฉียงโดยไม่รู้ตัว แต่กลับพบว่าโจวเฉียงเพียงยิ้มออกมา รอยยิ้มนั้นแฝงความนัยบางอย่างที่บอกไม่ถูก
“อีกไม่นานก็ไม่ใช่ของพวกเราแล้ว” โจวเฉียงพูดเรียบ ๆ
เขาหยิบตะเกียบขึ้นมาคีบอาหารเข้าปากคำหนึ่ง “กินสิ กินเยอะ ๆ ไม่พอค่อยสั่งเพิ่ม กินไปหนึ่งมื้อก็เหลือน้อยลงหนึ่งมื้อ”