เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 29 สมรภูมิในหอสมุดหายไปแล้ว
ใบหน้าของบรรณารักษ์นิ่งค้างแข็งกระด้างราวกับก้อนปูนปลาสเตอร์ ไม่มีการเคลื่อนไหวที่เกินจำเป็นแม้แต่น้อย เพียงแค่ใช้คางพยักพเยิดไปทางทิศทางหนึ่ง
“ตามฉันมา”
หัวใจของหวังเสี่ยวเลี่ยงกระตุกวูบลงไป เขาก้าวเดินตามหลังบรรณารักษ์ไปเงียบ ๆ เครื่องดื่มที่อยู่ในกระเป๋าเป้ส่งเสียงกระทบกันเบา ๆ ไปตามจังหวะก้าวเดินของเขา ในเวลานี้มันกลับฟังดูระคายหูเป็นพิเศษ
บรรณารักษ์ไม่ได้พาเขาไปยังห้องทำงาน หากแต่เดินตัดผ่านโถงใหญ่ตรงดิ่งออกไปนอกหอสมุด แล้วมุ่งหน้าไปยังทิศทางของอาคารธุรการ
หัวใจของหวังเสี่ยวเลี่ยงค่อย ๆ จมดิ่งลงทีละน้อย ๆ
นี่มันจะไม่ตัดหนทางทำมาหากินของเขาหรอกหรือ การส่งน้ำในหอสมุดแม้ว่าจะทำเงินได้ไม่มาก แต่มีจุดเด่นตรงที่มั่นคง ฐานกลุ่มลูกค้ามีคุณภาพ ไม่จำเป็นต้องพูดจาให้มากความเลยแม้แต่น้อย
วิ่งส่งวันละเที่ยว ก็ได้ค่าข้าวของทั้งวันออกมาแล้ว หากเรื่องนี้ถูกสั่งห้ามขึ้นมา สำหรับเขาก็นับว่าเป็นความสูญเสียที่ไม่น้อยเลย
ภายในห้องทำงานของฝ่ายกิจการนักศึกษา เครื่องปรับอากาศเปิดไว้เย็นฉ่ำ อาจารย์ชายสวมแว่นตาที่ดูแล้วอายุราวสามสิบกว่าปีกำลังนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน เลื่อนหน้าจอโทรศัพท์มือถือเล่นอย่างเบื่อหน่าย
“อาจารย์ซุน” บรรณารักษ์เคาะประตู