กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 23 ห้าปีพอไหม
“คืนงานเลี้ยงต้อนรับนักศึกษาใหม่วันนั้น ผมนั่งอยู่แถวหน้า”
ในที่สุดหวังเสี่ยวเลี่ยงก็เรียบเรียงคำพูดได้สำเร็จ
“ผมไม่มีสิทธิ์ไปนั่งแถวหน้าแต่แรกหรอก แค่เพราะช่วยอาจารย์ฝ่ายสภานักศึกษาเขียนอักษรพู่กันสองสามตัว เขาจึงจัดให้ผมนั่งชมที่แถวสองชั่วคราว”
“นั่นเป็นครั้งแรกที่ผมได้เห็นคุณ”
“คุณใส่ชุดกระโปรงสีขาว ยืนอยู่กลางเวที ตอนเป็นพิธีกรก็เป็นธรรมชาติและสง่างาม เสียงไพเราะนัก ดังชัดเจนแต่แฝงความอ่อนโยน”
“ตอนนั้นผมคิดว่า โลกนี้มีผู้หญิงที่สวยขนาดนี้ได้อย่างไร”
“ช่วงท้ายงานเลี้ยง คุณร้องเพลงหนึ่ง ชื่อ ‘ท่านพ่อ’”