เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 22 ความลับอันแสนหวาน
“ตอนนั้นฉันรับผิดชอบป้ายผ้าของงานเลี้ยงต้อนรับนักศึกษาใหม่ เป็นป้ายผ้าขนาดใหญ่ พื้นแดงตัวอักษรทอง ‘ขอต้อนรับนักศึกษาใหม่รุ่นนั้นอย่างอบอุ่น’”
“ฉันจ้องคนที่ร้านพิมพ์อยู่นานมาก เพื่อให้แน่ใจว่าทุกตัวอักษรสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ ก่อนงานเริ่มไม่กี่ชั่วโมง ฉันค่อย ๆ วางมันลงบนโต๊ะหลังเวที เตรียมจะเอาไปแขวนในอีกสักครู่”
“แต่พอฉันกำลังเตรียมตัวจะไปเปลี่ยนชุดพิธีกร แล้วกลับมาที่หลังเวทีอีกครั้ง ฉันก็ช็อกไปทั้งตัว”
น้ำเสียงของเว่ยจื่อจินสั่นเครือเล็กน้อย ราวกับเธอกลับไปอยู่ในวินาทีที่สิ้นหวังนั้นอีกครั้ง
“ไม่รู้ว่าใครเอาโค้กหนึ่งแก้วที่ใส่น้ำแข็งมาเทลงบนป้ายผ้าเต็ม ๆ ตัวอักษรสีทองถูกของเหลวสีน้ำตาลเข้มซึมเปื้อนจนเลอะเทอะพร่ามัว และยับยู่ยี่เป็นก้อน น่าขยะแขยงสุด ๆ”
“ตอนนั้นสมองของฉันว่างเปล่าไปหมด งานเลี้ยงกำลังจะเริ่มในไม่ช้า ผู้บริหาร อาจารย์ และนักศึกษาใหม่ทุกคนจะนั่งดูอยู่ใต้เวที ถ้าจะไปพิมพ์ใหม่ตอนนี้ เวลาก็ไม่ทันแน่นอน”