กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ฮูหยินเซี่ย
ตอนที่ 223 ฉันจะลองฟังดูว่ามันน่าสังเวชแค่ไหน
“เฮ้อ ไม่คุ้มจะกล่าวถึงหรอก ก็แค่การสัมภาษณ์พิเศษเท่านั้นเอง” ฉินชวนถ่อมตัวอย่างกวน ๆ แต่สีหน้าภาคภูมิใจบนใบหน้ากลับปิดไม่มิด แม้ปากจะไม่ได้พูด แต่วันไหนวันหนึ่งผมอาจจะลองขึ้นหนังสือพิมพ์ประชาชนแห่งชาติฉบับตีพิมพ์ให้เธอได้ดู นั่นสิถึงจะเป็นของจริง
“ฉันจะกลับจินไห่เย็นวันพรุ่งนี้ คิดถึงฉันไหม” ซูฉู่ฉู่ทำปากยื่นกล่าว
“คิดถึง”
“คิดถึงขนาดไหน”
“คิดถึงจนน่าสังเวชแล้ว”
“น่าสังเวชขนาดไหนล่ะ”
“น่าสังเวชขนาดไหนงั้นเหรอ” ฉินชวนกะพริบตา “เดี๋ยวผมจะให้คุณฟังดูว่ามันน่าสังเวชขนาดไหน”
บนใบหน้าสวยของซูฉู่ฉู่ปรากฏร่องรอยความงุนงง ไม่นานก็เห็นเขาเอาโทรศัพท์พิงไว้กับเปียโน แล้วหยิบซอเอ้อหูขึ้นมาสีอย่างมีท่ามีทาง
ท่วงทำนองที่อ่อนหวานและโศกเศร้าสายหนึ่งก็ไหลรินออกมา