กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 107 ต้องเป็นพวกเดียวกันแน่
เวินอี๋ยิ้มซื่อ ๆ ออกมาทันที คิ้วกับดวงตางอโค้งขึ้น ดูแล้วยิ่งเหมือนคนที่หลอกง่ายเข้าไปใหญ่
“ลุงคะ ฉันแค่มองว่ามันเหมือนเหรียญทองแดงที่ฉันเคยใช้ทำลูกขนไก่สมัยก่อนน่ะ อันนั้นพ่อทำให้ฉัน พอท่านเสียไปก็ไม่มีใครทำให้อีกเลย”
พอพูดจบขอบตาก็แดงก่ำ เธอยกมือขึ้นแตะหางตา ซ่งเจ๋อที่อยู่ข้าง ๆ ตกใจนิดหนึ่ง แล้วรีบลูบหัวเธอ
“เมียจ๋า อย่าเศร้าเลย ถ้าพ่อรู้ว่าเธอเป็นแบบนี้ท่านต้องเสียใจแน่ ต่อไปฉันจะทำให้ ปีละหนึ่งอัน ไม่สิ สองอัน ส่วนของพ่อก็ทำให้ด้วยเลย”
จากนั้นเขาหันไปมองเจ้าของแผง “ลุงครับ ลุงมีเท่าไหร่ ผมเอาให้หมดเลย เมียผมน่ะ เฮ้อ ช่างมันเถอะ อย่างมากปีนี้ก็ไม่ต้องซื้อเนื้อแล้ว”