กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
พอคนจากไปทั้งบ้านก็เงียบลงในชั่วพริบตา
ฉู่หยุนเช่อใช้ความเร็วสูงสุดล้างกล่องข้าว ชาม และตะเกียบจนเสร็จ จากนั้นก็เอาแต่เกาะติดกู้หลี
“ภรรยา มานอนกลางวันเป็นเพื่อนผมได้ไหม?”
กู้หลีคิดว่าหูของตัวเองคงมีปัญหา ไม่อย่างนั้นเธอจะฟังออกได้อย่างไรว่าในน้ำเสียงของเขาแฝงความน้อยใจอยู่เล็กน้อย?
“ได้สิ! ไปกันเถอะ!” กู้หลีลากเขาไปยังห้องนอน
เพราะรู้ว่าตอนกลางวันเขาคงไม่ทำอะไรแน่นอน
นอนหลับสบาย ๆ โดยไม่มีเรื่องอย่างว่ามันไม่ดีหรือ?
ฉู่หยุนเช่อนอนลงบนเตียงอย่างใจจดใจจ่อ ส่วนกู้หลีก็ค่อย ๆ เอนกายลง
จากนั้นจุมพิตอันยาวนานและอ่อนโยนก็เป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้