เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 47 ว่าด้วยวิธีทำลายบรรยากาศเศร้าทั้งหมดด้วยคำว่า “เจ้าทึ่ม” คำเดียว
“จางหมิงหยวน เมื่อคืนเจ้าละเมอว่า... ‘อกตัญญู’ เจ้าหมายถึงเรื่องอะไรกันแน่?”
พอได้ยินคำถามนี้ จางหมิงหยวนก็แข็งค้างไปทั้งตัว
ดวงตาคู่นั้นที่มักจะฉายแววเจ้าเล่ห์ ล้อเลียน หรือไม่ก็โกรธเกรี้ยว เหมือนถูกหมึกสีเทาสาดทับจนหนาทึบ เพียงชั่วพริบตาก็หม่นลงจนไม่เหลือประกาย
อารมณ์ที่เคยมีชีวิตชีวาหายไปจนหมด เหลือเพียงความเงียบงันที่หนักอึ้งราวกับคนตาย
เขาขยับริมฝีปาก ผ่านไปพักใหญ่ถึงฝืนเค้นคำพูดออกมาได้ไม่กี่คำ
“ไม่... ไม่มีอะไร...”
เห็นเขาเป็นแบบนี้ มีหรือที่ซูจิ้นเสวี่ยจะดูไม่ออก
นางต่อปากต่อคำและต่อกรกับเขามาเกือบห้าพันปี นี่ไม่ใช่ท่าทางของคนที่ “ไม่มีอะไร” แน่นอน เห็นชัดว่าคำถามนี้ไปสะกิดอดีตที่หนักอึ้งที่สุด ซึ่งเขาฝังไว้ลึกสุดใจและไม่อยากให้ใครรื้อขึ้นมา
หัวใจของซูจิ้นเสวี่ยบีบรัดขึ้นมาโดยไม่รู้สาเหตุ