เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 46 แค่นอนหลับไปตื่นเดียว ทำไมแถบความคืบหน้ายังเพิ่มขึ้นได้?
จางหมิงหยวนสะดุ้งเหมือนถูกเข็มทิ่ม รีบถอยพรวดไปสามก้าวใหญ่
เขามองซูจิ้นเสวี่ยด้วยสีหน้าเหมือนนางไม่ใช่เซียนธุลีแดง แต่เป็นสัตว์ร้ายที่คลานออกมาจากไหนก็ไม่รู้
“จะ...จะ...เจ้า...เจ้าบ้าไปแล้วหรือ?!” เขาชี้หน้าซูจิ้นเสวี่ยจนเสียงหลง
‘ผู้หญิงคนนี้สมองไม่ปกติจริง ๆ ด้วย!’
‘เมื่อครู่ยังแทบอยากเอามีดแทงข้าอยู่เลย พริบตาเดียวกลับชวนมานอนร่วมเตียงกันเสียแล้ว?’
‘เรื่องมันพลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือขนาดนี้ได้อย่างไร!’
พอเห็นเขาทำหน้าเหมือนเจอผี สีหน้าของซูจิ้นเสวี่ยที่เย็นชาอยู่ตลอดก็มีแววเก้อเขินขึ้นมา แต่เพียงแวบเดียวก็หายไป
นางรีบกลับมาทำหน้าเย็นชาเหมือนเดิม แล้วพูดเสียงแข็ง “อย่าคิดไปไกล”
นางเบือนหน้าหลบสายตาเขาเล็กน้อย ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่จงใจทำให้เย็นชา