บทที่ 316 มรรคาของกู้จ้งเซิง (ตอนจบ)

บทที่ 316 มรรคาของกู้จ้งเซิง (ตอนจบ)

นั่นคือท่ามกลางพายุหิมะอันเวิ้งว้างสุดสายตาแห่งเป่ยหยวน ตัวเขาในวัยเยาว์ได้ติดตามท่านอาจารย์ออกฝึกฝนหาประสบการณ์

สายลมหนาวเหน็บเสียดแทง แทบจะแช่แข็งดวงวิญญาณให้แตกร้าว

บนทุ่งรกร้างผืนหนึ่งซึ่งปกคลุมไปด้วยหิมะหนาทึบ พวกเขาได้ยินเสียงร้องไห้แผ่วเบาที่แทบจะถูกพายุหิมะกลืนกิน

เมื่อตามเสียงนั้นไป ในหลุมหิมะตื้นๆ แห่งหนึ่ง ก็พบทารกหญิงคนหนึ่งที่ถูกห่อหุ้มด้วยผ้าฝ้ายซอมซ่อ และร่างแทบจะแข็งทื่อไปแล้ว

พวงแก้มของนางเขียวคล้ำ ลมหายใจรวยริน ข้างกายไร้ซึ่งสัญลักษณ์บ่งบอกฐานะใดๆ เห็นได้ชัดว่าเป็นทารกที่ถูกนำมาทิ้งไว้

ท่านอาจารย์ทอดถอนใจคราหนึ่ง พลางเอ่ยว่าฟ้าดินไร้ปรานี สรรพสัตว์ล้วนเป็นทุกข์ ทารกผู้นี้ประกายชีวิตดับสูญไปกว่าครึ่ง หากคิดจะช่วยต้องสิ้นเปลืองมหาศาล อีกทั้งยังต้องพัวพันกับกรรมเวร สู้ปล่อยให้นางจากไปเสียดีกว่า