บทที่ 249: หนึ่งฝันวสันต์สารท หวนคืนสู่อดีต!

บทที่ 249: หนึ่งฝันวสันต์สารท หวนคืนสู่อดีต!

สติสัมปชัญญะคล้ายดั่งจมดิ่งสู่ก้นบึ้งทะเลลึกอันไร้ขอบเขต ทว่าในชั่วพริบตาหนึ่งกลับถูกกระชากดึงคืนสู่โลกแห่งความจริงอย่างกะทันหัน

โจวยวิ๋นเบิกตากว้างขึ้นโดยพลัน ประกายตาครามน้ำแข็งพาดผ่านความเลื่อนลอยเพียงชั่วครู่ ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยประกายคมกล้าดุจคมมีด

ภาพที่ปรากฏสู่สายตา มิใช่ห้วงดาราแตกสลายอันเย็นเยียบเงียบงันซึ่งถูกคลื่นพลังกดดันอันน่าสะพรึงกลัวของหลงอ้าวเทียนปกคลุมอีกต่อไป หากแต่เป็นทะเลบุปผาแดงฉานอันเย้ายวนพิศวงสุดลูกหูลูกตาที่กำลังพลิ้วไหวไหวเอน

"ฟู่ ฟู่ ฟู่~"

สายลมหนาวหวีดหวิวพัดปะทะใบหน้าของโจวยวิ๋นอย่างเย็นเยียบ ทำให้ชั่วขณะนั้นโจวยวิ๋นบังเกิดความเลื่อนลอยอยู่บ้าง

กลิ่นหอมประหลาดเข้มข้นจนมิอาจเจือจางลอยกำจายเข้าสู่โพรงจมูก ใต้ฝ่าเท้าคือผืนดินร่วนซุยชื้นแฉะเล็กน้อย

เบื้องไกล รากไม้สีแดงคล้ำขนาดยักษ์คดเคี้ยวพันเกี่ยวคล้ายเส้นเลือด ชอนไชลึกลงสู่ผืนพสุธา

แดนลับหวงเฉวียน!

ทะเลบุปผาฝั่งพ้น!