กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 237: เลี้ยงกู่
"ไฉนต้องทำถึงเพียงนี้..."
เย่าเหล่าหลับตาลงด้วยความเจ็บปวด พลางทอดถอนใจเงียบๆ อยู่ภายใน
ตัวเขามีหรือจะไม่อยากแสดงความเด็ดเดี่ยวสักครา ทว่าเขากลับล่วงรู้ถึงความน่าสะพรึงกลัวอันยากหยั่งถึงของโจวยวิ๋นดียิ่งกว่าเยี่ยเฉิน นั่นคือห้วงเหวลึกอันน่าสิ้นหวังที่มิอาจก้าวข้ามไปได้โดยสิ้นเชิง!!
การขัดขืน มีเพียงจุดจบเดียวคือดับสูญทั้งกายและวิญญาณ!
สิ่งที่พึงกระทำเขาก็ได้ทำไปจนสิ้นแล้ว ในเมื่อเจ้าหนุ่มผู้นี้ไม่ยอมจำนน เช่นนั้นก็คงโทษเขาไม่ได้อีก
นี่อาจเป็นราคาที่ต้องจ่ายของความรุ่งโรจน์แต่วัยเยาว์กระมัง!
ในใจมีทิฐิมานะ ไม่ยอมก้มหัวให้แก่ผู้ใด!
ทว่าสิ่งที่แลกกลับมาได้ในท้ายที่สุด... มีเพียงความตายเท่านั้น!!
เมื่อมองดูฉากละครศิษย์อาจารย์แตกหักอันเปี่ยมด้วยความเคียดแค้นสิ้นหวังเบื้องหน้า รอยยิ้มหยอกเย้าบนใบหน้าของโจวยวิ๋นพลันยิ่งทวีความเข้มข้น