บทที่ 183: เหยาปู้เหวยโมโหจนสลบไปแล้วหรือ?

บทที่ 183: เหยาปู้เหวยโมโหจนสลบไปแล้วหรือ?

ทว่า

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับสองดาราดับสูญที่ร้ายกาจจนแปรเปลี่ยนผืนฟ้าและปฐพี สีหน้าของโจวยวิ๋นกลับยังคงราบเรียบไร้ระลอกคลื่นแม้เพียงเศษเสี้ยว

เขาไม่ได้แม้แต่จะเหลือบมองปราณหมัดทำลายล้างที่แผดคำรามพุ่งเข้ามา สายตาราวกับทะลวงผ่านห้วงมิติ ทอดมองไปยังสถานที่อันไกลโพ้นยิ่งกว่า

และในชั่วพริบตาที่สองดาราปีศาจทำลายล้างจวนเจียนจะปะทะร่าง จนกระแสพลังงานอันบ้าคลั่งพัดกระพือชายอาภรณ์สีขาวดั่งแสงจันทร์ของเขาให้ปลิวไสว—

เขาก็ขยับ

เป็นเพียงการเคลื่อนไหวอันแผ่วเบาอย่างยิ่งยวด

มือขวายกขึ้น นิ้วทั้งห้าเหยียดออกอย่างเป็นธรรมชาติ ฝ่ามือหงายออกด้านนอก ก่อนจะผลักออกไปข้างหน้าอย่างเรียบง่ายไร้กังวล เผชิญหน้ากับสองปราณหมัดสะพรึงกลัวที่ทรงพลานุภาพพอจะทลายเทือกเขา!

ไม่มีกลิ่นอายสะเทือนสะท้านฟ้าดินระเบิดออก ไม่มีอักขระกฎเกณฑ์ส่องประกายหมุนวน แม้แต่เสียงลมสักสายก็มิได้บังเกิดขึ้น