เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 242: 《เถิงหวังเก๋อซวี่》 (บทนำหอเถิงหวัง)
“แม้จะถูกถอดถอนออกจากฉางอันโดยจักรพรรดิถังเกาจง แต่ตระกูลหวังเป็นตระกูลขุนนางเก่าแก่ หวังป๋อจึงยังมีทางถอยอยู่มาก สหายของเขาที่ชื่อหลิงจี้โหย่วขณะนั้นดำรงตำแหน่งตุลาการที่กั๋วโจว ทราบว่าที่นั่นสมุนไพรหายากอุดมสมบูรณ์ และหวังป๋อก็มีความรู้เรื่องการแพทย์และสมุนไพร จึงช่วยฝากฝังให้เขาได้ตำแหน่ง参军 (ซานจวิน - ตำแหน่งเจ้าหน้าที่ฝ่ายทหาร) ที่กั๋วโจว ทว่าในระหว่างที่เขาดำรงตำแหน่งนั้น มีทาสหลวงคนหนึ่งชื่อเฉาต๋าทำความผิด หวังป๋อได้ซ่อนตัวนักโทษคนนี้ไว้ แต่ภายหลังเกรงว่าเรื่องจะแดงขึ้น จึงตัดสินใจสังหารเฉาต๋าทิ้งเพื่อปิดปาก ผลคือเขาต้องโทษประหารชีวิต โชคยังดีที่ได้รับพระราชทานอภัยโทษ หวังป๋อจึงรอดพ้นจากความตายมาได้”
“การที่หวังป๋อสังหารทาสหลวงเฉาต๋านั้น ส่งผลกระทบไปถึงบิดาของเขา หวังฝูจื้อ ทำให้หวังฝูจื้อถูกลดตำแหน่งจากเจ้าหน้าที่ฝ่ายปกครองที่ยงโจว ไปเป็นนายอำเภอเจียวจื่อ ซึ่งเป็นดินแดนห่างไกลทางใต้ เรื่องนี้สร้างความสะเทือนใจให้หวังป๋อยิ่งกว่าการถูกลงโทษด้วยตัวเองเสียอีก แม้หวังป๋อจะเป็นคนที่มีนิสัยรักอิสระไม่ผูกมัด แต่หลักการในการดำเนินชีวิตของเขานั้น ยึดถือจริยธรรมและระเบียบแบบแผนของลัทธิขุนนางเป็นสำคัญ”