เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 168 ศิลาจารึกเจ็ดสังหาร ฆ่า ฆ่า ฆ่า ฆ่า ฆ่า ฆ่า ฆ่า (ขอรับการสนับสนุน)
“คลาสเรียนวันนี้ได้รับประโยชน์มหาศาลจริงๆ”
“ใช่ครับ ได้แรงบันดาลใจสุดๆ รู้สึกว่าอาจารย์เจียงหนิงเก่งกาจยิ่งกว่าบรรดาศาสตราจารย์ในมหาวิทยาลัยเสียอีก”
“นั่นสิครับ ผมคิดว่าตามที่อาจารย์เจียงหนิงกล่าว ท่านหวังหยางหมิงผู้นี้เรียกได้ว่าเป็นนักปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่เลยทีเดียว”
“ถูกต้องครับ คนโบราณเคยกล่าวไว้ว่า ‘ชั้นสูงสุดคือการสร้างคุณธรรม รองลงมาคือการสร้างผลงาน และรองลงมาอีกคือการสร้างคัมภีร์’ สิ่งเหล่านี้หากคงอยู่ยาวนานไม่เสื่อมคลาย นั่นแหละคือความอมตะของนักปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่”
“พูดได้ดีมากครับ การที่ท่านหวังหยางหมิงบรรลุธรรมที่หลงฉ่าง นั่นคือการสร้างคุณธรรม การที่ท่านกวาดล้างโจรผู้ร้ายตลอดชีวิต นั่นคือการสร้างผลงาน และการที่ท่านเปิดสำนักศึกษาเพื่อเผยแพร่แนวคิด ‘รู้และปฏิบัติเป็นหนึ่งเดียวกัน’ นั่นคือการสร้างคัมภีร์ เมื่อทำได้ครบทั้งสามประการ ท่านจึงเป็นนักปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่โดยแท้จริง”
“ไม่ผิดเลยครับ น่าเสียดายที่บรรดาผู้เชี่ยวชาญและศาสตราจารย์ทั้งหลายศึกษาเรื่องราวของหวังหยางหมิงมานานแสนนาน แต่กลับสรุปได้เพียงว่าขุนนางบุ๋นผู้นี้รบเก่งเท่านั้น นี่มันผู้เชี่ยวชาญประสาอะไรกัน ไม่เห็นจุดที่ยอดเยี่ยมจริงๆ ของท่านเลยสักนิด”