เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
**บทที่ 158: พญาครุฑอาศัยลมปราณ พุ่งทะยานขึ้นสู่ฟ้าเก้าหมื่นลี้ (ขอรับการสนับสนุน)**
“เขาเกิดที่คีร์กีซสถานเหมือนกัน และย้ายกลับมายังดินแดนสู่ (เสฉวน) ตอนอายุ 5 ขวบเหมือนกัน ทั้งยังชอบร่ำเรียนวิชากระบี่และบทกวีตั้งแต่วัยเยาว์ แถมยังแต่งบทกวีไว้มากมายอีกด้วย”
“เดี๋ยวครับอาจารย์เจียงหนิง ที่ท่านบอกว่าหลี่ไป๋แต่งบทกวีไว้มากมายน่ะหรือครับ?”
“ใช่แล้ว”
“แต่ก่อนหน้านี้ทำไมท่านถึงไม่พูดถึงบทกวีที่เขาเขียนเลยล่ะครับ?”
“หลักๆ ก็เพราะมันมีเยอะเกินไป จนผมไม่รู้จะหยิบยกบทไหนมาเล่าดีน่ะสิ”
“งั้นท่านลองเล่าผ่านประสบการณ์ชีวิตของเขา โดยไล่ไปทีละบทให้พวกเราฟังหน่อยได้ไหมครับ?”
“แบบนั้นก็ได้เหมือนกัน”
เจียงหนิงพยักหน้าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า “งั้นเริ่มจากช่วงที่หลี่ไป๋เดินทางลงใต้สู่เจียงหนานตอนเป็นหนุ่มก็แล้วกัน ตอนนั้นหลี่ไป๋อายุเพิ่งจะยี่สิบต้นๆ เขาเตรียมตัวออกจากดินแดนสู่เพื่อมุ่งหน้าไปยังที่ต่างๆ ในเจียงหนาน ประการแรกคือเพื่อเปิดหูเปิดตา ประการที่สองคือเพื่อไปคารวะเหล่าขุนนางผู้ใหญ่ ตลอดทางหลี่ไป๋ได้พบเห็นทิวทัศน์มากมาย และเขาก็ได้เขียนบทกวีไว้ไม่น้อย ในจำนวนนั้นมีบทหนึ่งที่ค่อนข้างเรียบง่าย ทุกคนลองฟังดูนะครับ”
ว่าแล้ว เจียงหนิงก็เริ่มท่องบทกวีบทแรกของหลี่ไป๋ ‘จิ้งเย่ซือ’ (ความคิดคำนึงในคืนอันเงียบสงัด)