ตอนที่ 230 ส่งอย่างไร สุดท้ายก็ต้องจาก

ตอนที่ 230 ส่งอย่างไร สุดท้ายก็ต้องจาก

มีเพียงคนตายเท่านั้นที่จะรักษาความลับได้ และไม่มีวันละโมบไม่รู้จักพอ!

“ข้าเช่นนี้ก็นับว่า ได้กำจัดภัยแทนราษฎรแล้วกระมัง” หลินซีเหยียนแย้มยิ้ม นางจงใจเลือกริมทะเลสาบร้างแห่งนี้ ก็เพราะที่นี่แทบไร้ผู้คนสัญจร

ทว่าหลินซีเหยียนยังคงกวาดสายตามองรอบด้านด้วยความระแวดระวัง

ครั้นแน่ใจว่าไร้ผู้คน จึงหลุบตามองนักเลงเจ้าถิ่นที่กำลังตะเกียกตะกายอยู่ในน้ำ

“ข้างใต้นี้มีสาหร่ายน้ำ อย่าดิ้นรนไปเลย ประหยัดเรี่ยวแรงไว้ดีกว่า”

จงรอความตายอย่างสงบเถิด

คิดจะลงมือสังหาร ไฉนเลยจะไม่สำรวจสถานที่ไว้ล่วงหน้าเล่า

เป็นดังที่หลินซีเหยียนกล่าว ยามนักเลงเจ้าถิ่นตกลงไป ยิ่งดิ้นรนตะเกียกตะกาย สองเท้าก็ยิ่งถูกสาหร่ายน้ำพันธนาการรวดเร็วขึ้น

เขาไม่อาจถีบตัวขึ้นมาได้